Idę krokiem u własnej dumie,
tęsknotę chyba każdy rozumie.
Minęło już nam czasu szmat
by nam czegoś może i wad
Idę swe serce pokrzepić,
oko na wspomnieniach zaczepić
emocje Zakopane w trawie ,
teraz widzę je jak na jawie.
Od razu czuję dzieciństwa zapach
ku wspomnienia Idę we łzach,
chodź teraz tu się trochę zmieniło
pamiętam wszystkie momenty,
pokonane wszystkie zakręty.
Widzę siebie jako dzieciaka,
który z radości chce chodzić i skakać,
chciałabym podejść i wziąć go na ręce
powiedzieć że znajdą się ci którym odda serce,
ale on musi przeżyć swoje
wspomnienia które są w sercu moje.
Pamiętam mijane pola, drzewa,
błękit oświetlonego przez słońce nieba,
jak się biegało dookoła z radością
że zaznam trochę błogością.
Tory które są teraz rdzą pokryte
kiedyś były niesamowite,
nawet gdy przekraczałem granice czasu
cieszył mnie widok zarośniętego lasi.
Stacja chodź nie była pięknością
zawsze witała mnie swoją upojnością.
Jadąc autobusem nie martwiłem się wcale,
uspokajały się wszystkie moje żale.
dla mnie był to wakacyjny hit
nie żaden wielkomiejski kit,
to miejsce ma po prostu klimat
wróciłem tu z chęcią pomimo lat,
i chodz było to tylko na krótką chwilę
na sercu zawsze było milej .
Teraz są już inne czasy,
częściowo zginęły gdzieś piękne lasy,
wycięto je na potrzeby tanich dróg
i zaciągnąć jeszcze większy dług,
lecz moich wspomnień nie wytniesz
jak trawę sekatorem nie pszytniesz,
był po prostu chil out
spokój bez pędzących aut.
Teraz wszystko przeminęło z wiatrem
tej przeszłości nigdy nie zatre.
Chodź nazwa zakątku jest bardzo Mroczna Na przekór piękna pogoda zawsze widoczna.
Zostawię sobie w sercu trochę zboża,
by narodziło dobro i poszło w przestworza.
Gdy nadchodzi pora rozstania.
zabieram w sercu uczucia nie do oddanie
W wir wielkich miast się rzucam,
drogą powrotną ruszam
Do zobaczenia..
