Chciałbym wrócić na szlak
na razie nie wiem jak
ledwo na nogach stoję
tak bardzo się boję
że stracę grunt pod nogami
i władzę nad stopami
zapomnę gdzie prowadzi szosa
przecież ja czułem jak za pomocą nosa
Nie chce wylądować na rozpadlinie
I niewidzialnej minie
która rozszczepi moje ,,Ja"
Na nic i kurwa
a przecież ważne by pełna piersią się żyło
i niezłomnym było.
Czuje jak uwiązany jest na mnie sznur
I już nie wznoszę się wśród chmura
Siedzę opart na starym fotelu
nie mając obranego celu
Z nieba spada ściana deszczu
świeży zapach zostawia w powietrzu
schowana pod kaptur moja mimika
Wciąz pyta się moja psychika
Kiedy zaznamy zapachu przygody?
Czy poczujemy jeszcze chłód morskiej wody?
Czy będziemy skakać dookoła gdy zew przygody nas zawoła?
Czy będę widział piękno roślin a umysł pośle mi strzał endorfin?
Czy zobaczę jeszcze piękne widoki górskie niepowtarzalne uroki?
Poczuć przyjemny wiatr halny, nie powtarzalny i na niezniszczalny.
Idę stając na kolejnym wyzwaniu
Wojnie, kradzieży oraz rozstaniu
Dopinając wszystko w staranności
Oczekując jedynie wolności
Tych codziennych podróży które miałem
Zwykłych chwil których nie doceniałem
I słońca co się na niebie mieniło
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz